Bir bebeğin küsmesi gibi küsüyorum artık..Ağlayarak,anlatamayarak,anlaşılmak isteyerek…Hıı, bazen de biraz dudak büzerek…
Bir bebeğin küsmesi kimin aklına gelir ki..Ben de zaten çok akıllara gelmek istemiyorum ki..Sersemce işte…
Not:Canım sıkkın filan değil…Aklıma geleni geldiği gibi yazıyorum… 
(yukarıda ki fotoğraf için bknz.)
Like this:
2 bloggers like this post.
selam ederim öncelikle. yazarın farklı bakış açısına hayran kaldım yine.
yazıyı okuyunca çok farklı çağrışımlar yaptı bende.
anlaşılmak ve anlamak… hayatımız bu iki kavram üzerine kuruludur desem yerinde olur herhalde.
bebek, anlaşılmaktan ve anlamaktan bir şey anlamadığı halde niye böyle davranıyor? hatta küsmek bile onun için anlaşılır bir şey değil. öyle bir gayreti de yok zaten. onda henüz akıl gelişmediği için sadece vücudun tepkisel davranışları söz konusudur. acıktığı zaman ağlamak, altına yaptığı zaman ağlamak, hastalandığı zaman ağlamak… ağlamak ve gülmek, onun tek iletişim vasıtası anlaşılmak için. küsmek bile yine bilinçli yaptığı bir şey değil. dudağını büzerek ihtiyacının giderilmemesine kızıyor aslında. sonra da basıyor velveleyi…:-)
peki bebeklerin kendilerini bu kadar kolay anlatmasının sebebi nedir? Düşüncemce, muhataplarının onlar hakkında önyargıya sahip olmamaları ve tecrübe sahibi olmalarıdır. Tecrübesiz muhataplar bebeklerin daha fazla dudak büzmesine sebep oluyorlar…:-)
gelelim yetişkinlerin durumuna… en büyük sorunlarımızdan birisi de anlaşılmamak, daha da kötüsü yanlış anlaşılmak. O halde ne yapmalıyız?
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) çok iyi bir dinleyiciydi. Tam da muhatabının anlayabileceği bir şekilde söylerdi sözlerini, kelimeler onun dağarcığında karşılık bulurdu.
Demek ki doğru anlaşılmak için doğru anlamak gerekiyor. Bu aynı zamanda muhataba değer vermektir. Ne kadar değer verirseniz o kadar değer görürsünüz. Tabii bu söylediklerim önyargıdan uzak bir zihin için geçerlidir.
Yanlış anlaşılmaktansa hiç anlaşılmamayı yeğlerim.
Allah Teala’nın bizi anlamadığını düşünemeyiz değil mi? Hatta bizi O’ndan daha iyi kimse anlayamaz. O halde bize sunmuş olduğu Kur’an-ı Kerim tam da bizim anlayabileceğimiz bir kelamdır. O, bizim hayat kitabımızdır. Onu anlarsak hayatı anlamış oluruz. Hayatı anlamazsak hiçbir şeyi anlayamayız, hatta anlaşılamayız.
Allah’a emanet olunuz.
Vesselam.
By: ilyas gökel on 13/09/2010
at 9:33 am